|
ده لاقه یه ک به رووی ئه ده بی کلاسیکدا
|
سر داده ام امشب زفراقت چه نوائی
دردم ز حد افزون شده ای دوست کجائی
سودای سر زلف سیاهت ز غمم کشت
دارم ز رخ مهر تو من چشم وفائی
جان بر لب دل آمده جانا کرمی کن
در مذهب عشاق روا نیست جدائی
قوسین دو ابروی تو از ناوک مژگان
بر سینه ی ریشم زند هردم به جزائی
از لوح ضمیرم نرود شور هوایت
هر آینه چون سرمه تو در دیده ی مائی
دل بردی و کی میرسد ای رهزن ایمان
این عاشق شوریده زوصلت به نوائی
در اشک ترم گرد و غبار رهت آمیخت
رخسار من ار میدهد این رنگ حنائی
با ما مکن ای یار جفاکیش جفا بیش
مردیم و نبردیم زتو بوی صفائی
سیروان نکند گر نظر آن طره پریشان
کس می ندهد دفتر ما را چه بهائی
گوستی خۆم گهست و له رووتا ئارهقی شهرمم تكا
چونكه پێم وابوو به تهنیا ههر منم كهوتوومه دووت
شهرته دڵ دانێم له رێتا وهك مهلێك بیبهستمهوه
دهس بدا بۆ من به تهنیا تاقه تاڵێ گهر له مووت
زهحمهتی ئهگریجه نادهی بێكهمهند و بێتهناف
ههر به ئێما دڵ دهكێشی، ئافهرین بۆ خوڵق و خووت
بێ كهمهندی مهرحهمهت كهی ئاشقێكی رووت و قووت
مهمكه پهند و مهڵحهكهی ئهغیار و تهنیا ماوهیهك
بیخه ئهستۆم دهستی میهرت گیانه به كوێری عهدووت
تۆ له سیروان كهم به كهم بڕوانه، بێتو بێته باس
تهبعی لهعلی لێ دهبارێ، لێوی مهرجان و یهقووت